Ogólne wskazówki dotyczące nadsyłanych tekstów

1. Teksty powinny być możliwie zwięzłe i zwarte, koncentrując się na nowych  metodach. Do zwięzłości tekstów nie należy jednak dążyć kosztem ich dokładności

i kompletności.

2. W celu uzyskania jednocześnie zwięzłości i kompletności zaleca się dołączenie obszernego abstraktu.

3. Długość opracowania nie jest zasadniczo ograniczona liczbą jego stron, całość opracowania  nie powinna jednak przekraczać 15 MB.

4. Teksty powinny być klarownie napisane po polsku lub po rosyjsku.

5. Nadesłane teksty muszą być zgodne ze strukturą i stylem czasopisma, w tym poprawne ortograficznie i gramatycznie. 

6. Opracowania przeznaczone do publikacji  należy przesyłać elektronicznie

 przy użyciu odpowiednich programów.

7. Tekst powinien mieć spację 1,5 oraz marginesy o szerokości 2,5 cm: lewy, prawy,

górny i dolny. Czcionka w tekście zasadniczym, tabelach i spisie literatury powinna

mieć wielkość 12 punktów kroju Times Roman, w abstrakcie, słowach kluczowych,

podziękowaniach i informacji o finansowaniu 10 punktów, w tytułach natomiast 14

tekstu i automatyczne dzielenie wyrazów.

8. Wszelką korespondencję  przekazuje się elektronicznie.

Strona tytułowa zawiera:

1. tytuł – krótki lecz treściwy i rzeczowy; zwięzłe wyrażenie opisujące treść artykułu;

2. imiona i nazwiska Autorów; w przypadku nazwisk pisanych w oryginale

innym alfabetem niż łaciński pod wersją łacińską uprasza się o podanie wersji

oryginalnych;

3. afiliację instytucjonalną lub zawodową (uczelnię lub instytut, miasto, kraj);

4. kompletne adresy pocztowe i elektroniczne wszystkich autorów;

5. notkę wskazującą autora kontaktowego;

6. podziękowania, jeśli są one konieczne, o długości nieprzekraczającej jednej

trzeciej standardowej strony, tj. 700 znaków, na dole strony;

 

Abstrakt. Każdy tekst przeznaczony do publikacji, z wyjątkiem recenzji, powinien być poprzedzony abstraktem o długości od połowy do jednej strony, tj. od 1000 do 2000 znaków.

Abstrakt powinien być treściwy i niewymagający dodatkowych wyjaśnień; powinien

on krótko przedstawiać przedmiot tekstu, cel, metody, główne wyniki i wnioski. Powinien on być zrozumiały dla czytelnika niespecjalistycznego bez odwoływania się do tekstu. Nie powinien zawierać niestandardowych skrótów bez ich objaśnienia. Powinien posługiwać się całymi zdaniami, trzecią osobą liczby pojedynczej lub formą bezosobową i czasem przeszłym. Nie powinien zawierać odwołań do literatury. 

Rozdziały. Należy numerować cyframi arabskimi tytuły wszystkich rozdziałów, w tym wstępu, wyników, dyskusji i wniosków. Dopuszcza się trzy szczeble hierarchiczne tytułów, np. 3., 3.1. i 3.1.1.

Tytuły różnych szczebli hierarchicznych. Wielkie litery należy stosować zgodnie z ogólnymi

zasadami pisowni, nie należy więc używać wyłącznie wielkich liter.

Hierarchia tytułów:

całego opracowania - 14 punktów, pogrubiony, wyśrodkowany;

rozdziału (np. 3.) – 12 punktów, pogrubiony, wyśrodkowany;

podrozdziału (np. 3.1.) – 11 punktów, pogrubiony, wyrównany do lewej z wcięciem;

podpodrozdziału (np. 3.1.1.) - 10 punktów, pogrubiony, wyrównany do lewej bez

wcięcia.

Przypisy (dolne, nie końcowe) należy ograniczyć do minimum, rozrywają one bowiem zazwyczaj ciągłość logiczną tekstu. Jeśli są one absolutnie niezbędne, powinny być zwięzłe i kolejno numerowane cyframi arabskimi. Przypisy do tabel powinny być oznaczone małymi literami.

Odwołania do literatury. Obowiązuje system harwardzki (nazwisko i data), np.

„W najnowszej publikacji (Kowalski 2009) wykazano, że …”, albo „Według A. Kowalskiego (2009), …”. W przypadku dosłownych cytatów lub urywków tekstu o szczególnym znaczeniu należy podać numery stron, np. (Kowalski 2009: 12). Nazwiska i lata publikacji podane w tekście powinny ściśle odpowiadać zamieszczonym w spisie publikacji. Zgodnie z przepisami polskimi dotyczącymi zasad cytowań, nazwiska autorów w tekście należy zawsze poprzedzać inicjałami ich imion, przy pierwszym odwołaniu się do danego autora zaleca się natomiast podanie pełnego brzmienia jego imienia.

Kolejność odwołań i interpunkcja. W danym odwołaniu pozycje literatury należy podawać w kolejności chronologicznej, kolejność alfabetyczna jest natomiast kryterium wtórnym. Poszczególne pozycje literatury  w danym odwołaniu oddziela się średnikiem, przecinki służą zaś do oddzielania poszczególnych nazwisk w ramach tej samej pozycji literatury. Jeśli dana pozycja literatury obejmuje jedno nazwisko, nie

stawia się przecinka między nim a datą; jeśli dana pozycja literatury obejmuje dwa nazwiska, przecinki stawia się po każdym z nazwisk, a więc również przed datą. Jeśli dana pozycja literatury obejmuje co najmniej trzy nazwiska, podaje się tylko pierwsze z nich, uzupełniając je dodatkiem „i inni” oraz przecinkiem przez datą.

Jeżeli kolejne odwołanie do literatury dotyczy tego samego źródła, odwołania te są zaś umieszczone w tym samym akapicie i są oddalone od siebie nie więcej niż o pięć wierszy, zamiast nazwiska autora i daty można w nawiasie umieścić wyraz „tamże”.

Spis literatury (występujący pod tytułem Literatura, nie „Bibliografia”). Prace opublikowane lub przyjęte do publikacji należy uporządkować alfabetycznie według nazwisk pierwszych autorów. Inicjały wszystkich autorów należy umieścić po ich nazwiskach, a rok publikacji umieścić po inicjale nazwiska ostatniego z autorów. Dalej, po dwukropku, należy podać dokładny tytuł powoływanej publikacji kursywą. W przypadku książek pod redakcją danego autora należy to zaznaczyć jako „(red.)” po nazwisku redaktora lub redaktorów.

Tytuły czasopism należy podawać w ich pełnym brzmieniu. Po nazwie czasopisma

należy umieścić numer rocznika oraz pełne numery stron (pierwszej i ostatniej).

W tytułach książek i powoływanych ich rozdziałów proszę używać kursywy. Duże litery w tytułach artykułów i książek należy ograniczyć do ich początkowych liter oraz nazw własnych. Prace „w druku”, „złożone do publikacji”, „w przygotowaniu” i „w recenzji” lub dostępne tylko jako tekst przed publikacją również należy uwzględnić w spisie literatury. Praca „w druku” oznacza przy tym, że została już ona zatwierdzona do publikacji. Strony internetowe należy zestawić alfabetycznie razem z innymi publikacjami według nazwisk ich autorów, daty publikacji oraz tytułu tekstu, jeśli tytuł ten jest znany. Jeśli nazwisko autora jest nieznane, do identyfikacji tekstu należy użyć jego tytułu. Jeśli data publikacji jest nieznana, należy zamiast niej wstawić „(b.d.)” (brak daty). Jeśli tekst internetowy nie ma tytułu, do identyfikacji tekstu należy użyć dwóch lub trzech początkowych jego wyrazów. W spisie literatury, ale nie przy odwoływaniu się do publikacji internetowej w tekście, należy podać dokładny adres internetowy powoływanej publikacji.

Jeśli jest więcej niż jedna publikacja tego samego autora lub zespołu autorów, zestawia się je chronologicznie, poczynając od najstarszej. Jeśli jest więcej niż jedna publikacja tego samego autora lub zespołu autorów, ale z tego samego roku, po roku wydania wpisuje się kolejne małe litery alfabetu (a, b, c itd.) bez spacji – zarówno w tekście, jak i w spisie literatury. Jeśli jest więcej niż jedna publikacja tego samego autora, ale z różnymi współautorami, publikacje te zestawia się alfabetycznie według nazwisk współautorów.

W ramach tych zróżnicowanych zespołów autorskich publikacje zestawia się następnie chronologicznie, używając małych liter alfabetu w przypadku tego samego roku wydania.